Magnetofon drutowy typu MN-61 używany był m.in. w wojskach lotniczych jako wyposażenie dodatkowe radiostacji (np. R-845). Urządzenie służyło do zapisu korespondencji pomiędzy ziemią a samolotami, zapis odbywa się na bardzo cienkim, wysokiej jakości stalowym drucie. Magnetofon umożliwiał zapis monofoniczny do 5 godzin z prędkością zapisu ok. 20cm/s. Waży około 13 kg.
Ogromne podziękowania dla p. Ryszarda Głuchowskiego z Mielca, który bezinteresownie przekazał magnetofon.
MN-61 (ros. МН-61) był stacjonarnym rejestratorem dźwięku, opracowanym w 1961 roku przez Narodową Fabrykę Urządzeń VILMA w Wilnie (Litwa). 1 Ponieważ dźwięk jest nagrywany na bardzo cienkim drucie, a nie na taśmie, czas nagrywania wynosi 5,5 godziny. Urządzenie zostało zbudowane specjalnie dla służb bezpieczeństwa byłego Związku Radzieckiego (ZSRR). Mechanizm rejestratora został wyprodukowany przez Zakłady Pietrowskie w Nowogrodzie i był również używany w rejestratorze rozmów w kokpicie samolotu MS-61B. Po założeniu górnej pokrywy urządzenie ma wymiary 33,5 x 23,6 x 24 cm i waży 12 kg. Jest w pełni półprzewodnikowe (tj. bez lamp) i zasilane wewnętrznym zasilaczem (PSU) odpowiednim do sieci prądu przemiennego 220 V (50 Hz). MN-61 posiada wejście liniowe obsługujące sygnały 0,1 V lub 0,01 V. Dodatkowo akceptuje sygnały z wyjścia odbiornika w zakresie od 3 do 10 V. Dostępne jest również osobne wejście mikrofonowe o czułości 150–450 mV. (Cryptomuseum)
