Tym razem eksponat nietypowy bo zupełnie nie lotniczy. Dzięki pani Katarzynie mogę zaprezentować oficerskie buty należące niegdyś do Stefana Zaleskiego ps. „Tudor”. Był to przyjaciel rodziny pani Katarzyny, i buty te przez długi czas były pod opieką donatorki. W maju 2026 roku trafiły do Kielce Air Collection.
Niestety prezentowane oficerki są w bardzo złym stanie, nie mam doświadczenia w renowacji tego typu eksponatów. Jeśli ktoś z Państwa ma jakąś podpowiedź jak można je zabezpieczyć, zakonserwować, lub poprawić ich stan proszę o kontakt.
Eksponat jest natomiast doskonałym pretekstem by przybliżyć postać Stefana Zaleskiego.
Stefan Zaleski syn Józefa i Anny z domu Wojniewicz, urodził się 22 sierpnia 1919 roku, zmarł 18 stycznia 1999 r. w Warszawie. Był porucznikiem służby stałej kawalerii. Brał udział w konspiracji 1939-1944. Okręg Warszawski Armii Krajowej – I Obwód „Radwan” (Śródmieście) – 4. Rejon – XII zgrupowanie im. Łukasińskiego (batalion „Łukasiński”) – 1117. kompania „Wkra”.
Brał udział w Powstaniu Warszawskim w oddziałach: Armia Krajowa – Grupa „Północ” – zgrupowanie „Sienkiewicz”, następnie odcinek „Kuba”-„Sosna” – batalion „Łukasiński” – 3. kompania „Wkra”.
W książce Benedykta Ziółkowskiego – Batalion Armii Krajowej „Łukasiński” znalazłem taki biogram:
Zaleski Stefan, ps. „Tudor”, podporucznik rezerwy, ur. 22.08.1917 r. w Warszawie; ukończył Gimnazjum w Kielcach i Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu;
kampanię wrześniową 1939 r. rozpoczął w 17 pułku ułanów – Leszno; ze swoją jednostką brał udział w bitwie pod Kutnem; w czasie walk pod Sannikami został dwukrotnie ranny; w czasie transportu do Warszawy został ranny po raz trzeci; w czasie okupacji mieszkał w Warszawie; od 1942 r. w POZ, następnie w AK; w 1943 r. został mianowany dowódcą I plutonu 3 kompanii „Wkra” w Batalionie im. W. Łukasińskiego, w stopniu podporucznika; w czasie Powstania Warszawskiego walczył na czele plutonu na Starym Mieście, gdzie brał udział w akcjach, na odcinkach: PWPW, Bank Polski, klasztor ss. Kanoniczek i innych; podczas jednej z walk został ciężko ranny w prawą nogę – ewakuowany kanałami do Śródmieścia; z uwagi na rany uniknął obozu jenieckiego; z Pruszkowa wydostał się na wolność; po wyzwoleniu został powołany do Wojska Polskiego w stopniu porucznika i pełnił służbę zawodową do 1947 r., po czym został przeniesiony do rezerwy; odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy (1939 r.) i Krzyżem Walecznych (1944 r.).