Replika odznaki pilota wg wzoru odznaki z 1919 r. określonego w Dzienniku Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych z 19 lutego 1919 r.
Dnia 19 lutego 1919 roku, została wprowadzona do użytku polska odznaka pilota, popularnie nazywana „Gapą”. Odznakę zaprojektował Władysław Gruberski, pochodzący z Płocka profesor Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Do dzisiaj jest to podstawowy znak rozpoznawczy polskich pilotów wojskowych.
Dziennik Ustaw RP nr 67 z 1919 r.
Ostateczny kształt odznaki określał rozkaz nr 24/19 z dnia 19 lutego 1919 roku podpisanym przez pułkownika Jana Wroczyńskiego, który został opublikowany w Dzienniku Rozkazów Ministra Spraw Wojsk. 4 marca 1919 roku poz. 783 określał wygląd, sposób noszenia i nadawania odznaki.
Odznaka pilota wojskowego przedstawia orła wykonanego z oksydowanej stali z rozpiętymi skrzydłami, o szerokości 64 mm, trzymającego w dziobie wieniec laurowy. Do skrzydeł przymocowano dwa łańcuszki spięte razem u góry, na tylnej stronie grawerowano datę nadania i kolejny numer odznaki. Zgodnie z rozkazem: Odznaka ma być przypinana po lewej stronie piersi, na wysokości pierwszego guzika, w odległości 2 cm od kołnierza.
Odznakę nadawał Naczelny Wódz na podstawie propozycji Dowódcy Wojsk Lotniczych, oficerom i żołnierzom, którzy spełnili następujące wymagania:
1. Odbycie szkoły pilotów.
2. Zdanie egzaminów, według specjalnych przepisów teoretycznego i praktycznego w kierowaniu wszystkimi dostępnemi aparatami lotniczemi.
Odznakę noszono tylko w czasie służby w lotnictwie, dożywotnio odznaka została nadawana w przypadku szczególnych zasług lub poniesieniu ciężkich ran w czasie służby.
O Gapach generalnie i tych które należały do pilota Jacka Niezgodzińskiego pisałem w grudniu 2023 r.