Za jedyne 55 000 000 dolarów można stać się właścicielem promu kosmicznego Buran. Konstrukcji podobnej do promów kosmicznych budowanych w USA. (trzeba pamiętać, że rosjanie słynęli z produkcji „podobnych konstrukcji”… np. konstrukcja samolotu TU-144 przypomina Concorda, a aparaty fotograficzne Kiev 66 są bardzo podobne do konstrukcji Hasselblada, przykłady można by mnożyć). Jest wiele opinii, że rosyjscy szpiedzy dotarli do niektórych planów Space Shuttle. Konstrukcje te pomimo podobieństwa zewnętrznego, zawierają wiele istotnych różnic konstrukcyjnych.
Taką ofertę można znaleźć w serwisie techclub.site. Oczywiście o ile ogłoszenie to nie jest żartem, nie mam jednak środków by to sprawdzić;) . Uprzedzam, że nigdy nie robiłem zakupów na tej platformie, i absolutnie nie gwarantuję tego, że jest godna zaufania, ani w przypadku tej ani innych ofert które można tam znaleźć (a widziałem tam wiele ciekawych przedmiotów, nie mniej kierunek jest mało zachęcający…).
Opis oferty, którą znaleźć można w serwisie tehclub.site:
Prom kosmiczny „Buran”, produkt 11-Ф35, fabryka N°2K1.
Model samolotu(makieta) „Buran”, produkt 11-Ф35, fabryka N°MT.
Dane techniczne:
Długość – 36,4 m.
Rozpiętość skrzydeł – 24 m.
Wysokość statku stojącego na podwoziu wynosi 16,5 m.
Masa startowa wynosi 105 ton przy maksymalnej masie ładunku, ładownia ma szerokość 4,7 m, długość 18,55 m i objętość 350 m3. Może pomieścić ładunek o masie do 30 ton z dostawą na orbitę, w drodze powrotnej może przewieźć 20 ton ładunku.
Silniki stworzone zostały w Biurze Projektowym Automatyki Chemicznej Woroneżu okazały się cięższe niż planowano (3450 w porównaniu do 3117 kg), nieco większe (średnica i wysokość: 2420 i 4550 w porównaniu do 2400 i 4240 mm), z nieco mniejszym ciągiem (na poziomie morza: 156 vs 181 t.s.).
Sam samolot Buran, produkt 11-Ф35, fabryka N°2K1, jest jedyny na świecie.
Doskonała okazja, aby zachować pamięć o eksploracji kosmosu ZSRR!
Przełomowym dziełem dla radzieckiej kosmonautyki było opracowanie systemu kosmicznego wielokrotnego użytku składającego się z rakiety Energia i promu Buran, które zakończyło się triumfalnym lotem bezzałogowym i automatycznym lądowaniem Burana na pasie startowym kosmodromu Bajkonur 15 listopada 1988 roku. System Energia-Buran był największym i najbardziej pracochłonnym programem w historii radzieckiej kosmonautyki. Dość powiedzieć, że na przestrzeni 18 lat bezpośrednio nad nim pracowało ponad milion osób w 1286 przedsiębiorstwach i organizacjach z 86 ministerstw i departamentów oraz w największe w kraju ośrodki naukowo-produkcyjne. Całkowite koszty programu na początku 1992 r. wyniosły 16,4 miliarda rubli radzieckich.
Z Wikipedii można się dowiedzieć, że powstało pięć pojazdów produkcyjnych, ukończonych w różnym stopniu.
OK-1K1 (11F35 K1) – którego budowę ukończono w 1986 roku, a w 1988 odbył bezzałogowy lot, wspomniany w tekście wyżej. Ten prom został zniszczony w 2002 roku w katastrofie hangaru.
OK-1K2 (11F35 K2) – zbudowany w 1988 roku, ukończony w 95–97%, stanowi własność Kazachstanu, znajduje się w kosmodromie Bajkonur, w budynku MIK.
OK-2K1 (11F35 K3) – rok budowy 1990 (choć nie został ukończony), częściowo odtworzony, znajduje się w Instytucie Badań Lotniczych im. Gromowa w mieście Żukowskij – ten właśnie stanowi rzekomo przedmiot oferty.
OK-TK (11F35 K4) – z 1991 roku, niekompletny, jego elementy znajdują się przed fabryką Tuszino.
2.03 (11F35 K5) – rocznik 1992, nie dokończony i zdemontowany.
Powstało też osiem modeli do testów aerodynamicznych i statycznych. M.in. w 1983 roku powstał statek OK-MT (później oznaczony OK-ML-2) – wspomniany w ogłoszeniu, używany do testów statycznych: dokumentacji, metody tankowania płynów i gazów, integralności systemu hermetycznego, procedury wchodzenia i wychodzenia załogi, podręczników. Znajduje się na terenie kosmodromu Bajkonur.
Powstało też wiele pojazdów zbudowanych w mniejszej skali.
