Hełmy HGU-2A/P zostały wprowadzone do użytku około 1961 roku jako ulepszona wersja HGU-2/P. Nomenklatura HGU-2A/P (sposób, w jaki USAF oznaczył aktualizację HGU-2/P za pomocą litery „A”) została nadana 2 listopada 1960 r. w wyniku zmian projektowych udokumentowanych przez SAC – Strategic Air Command (formularz 81 z 16 listopada 1959 r.) i TAC – Tactical Air Command (formularz 81 z 28 października 1959). Pierwsza specyfikacja wojskowa HGU-2A/P MIL-H-26671A została wydana 16 marca 1961 r., umożliwiając rozpoczęcie produkcji. Podobnie jak jego przodek Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, APH-5, HGU-2/P był zbyt ciężki i miał problemy z gromadzeniem się ciepła. HGU-2A/P zawiera ulepszenia, które czynią kask bardziej stabilnym m.in. regulowany pasek na karku. Skorupa posiada trzy otwory wentylacyjne w koronie pod obudową wizjera (występują tylko we wczesnej konfiguracji). Skorupa hełmu jest zmniejszona w porównaniu z hełmami HGU-2/P i ma ulepszone wykończenie, zwłaszcza w porównaniu z hełmami HGU-2/P produkowanymi przez Consolidated Controls. Wczesny HGU-2A/P wprowadził nowy typ zestawu słuchawkowego, H-154/AIC. Można go łatwo rozpoznać po metalowych, sprężynowych ramionach montażowych. Obudowa wizjera miała żaluzje powietrzne na tylnej krawędzi, aby umożliwić łatwiejszą ucieczkę podmuchów wiatru. Paski wzmacniające wzdłuż prowadnicy gałki zamka wizjera zostały zmienione z metalowych na plastikowe.
HGU-2A/P był używany z maską tlenową MBU-5/P wpinaną w mocowania hełmu.
Mój hełm, jeśli wierzyć naklejce pochodzi z maja 1965 roku, ma więc 58 lat (post powstał w 2023 roku). Model MIL-H-26671A to wczesna wersja HGU-2A/P. Brakuje w nim słuchawek, części wypełnień, nie mam także maski. Nie mam też pewności, że wszystkie elementy są oryginalne od tego modelu.
#99